DIY - aksamitna broszka i pierdółki

Zaplanowałam sobie na dzisiaj "Dzień Lenia". Zwykle to nic dla mnie trudnego, ale o dziwo zamiast totalnego znudzenia ogarnął mnie jakiś twórczy duch(haha) ;D
Wiecie mam jakąś dziwną manię psucia bransoletek. One rozlatują mi się po prostu w rękach! Szczególnie te na gumkach(chociaż w sumie to nawet grube, plastikowe bransolety potrafię zniszczyć;/). Jakoś szczególnie nie chce mi się ich naprawiać, więc składuję gdzie popadnie drobne koraliki, świecidełka i inne pozostałości;D
No dobra. Więc wracając do tego mojego twórczego ducha - oświeciło mnie i postanowiłam jakoś te pierdółki wykorzystać. Zrobiłam sobie broszę, z której jestem rzecz jasna niesamowicie dumna i zamierzam ją nosić do znudzenia.
W sumie siedziałam nad nią z myślą o ciuchach w paski, które się mnożą u mnie w szafie nawet nie wiem kiedy(serio. one się pojawiają znikąd!)i na razie poza tym nie mam pomysłu z czym ją nosić. Może mnie coś później natchnie;p








Złote guziki dostałam od babci, która pozbyła się ich w wielkim uśmiechem i niedowierzaniem, że chcę 'coś takiego'. Są plastikowe i pewnie to babci przeszkadzało, ale ja jestem nimi zachwycona i mam zachomikowanych jeszcze kilka. Z całą pewnością je wykorzystam i już niedługo pokażę kolejny DIY.

Elie Saab Spring Haute Couture 2010 Runway

Nie wiem dlaczego natrafiłam na tę kolekcję dopiero teraz, ale jeśli istnieje miłość od pierwszego wejrzenia, to - no cóż - chyba się zakochałam.
Zachwycają mnie tkaniny delikatne, opływające ciało, doskonale przylegające i falujące przy każdym ruchu. Idealnie podążające za ruchem ciała a jednocześnie żyjące jakby własnym życiem. Tkaniny obsypane błyszczącymi drobinkami, powycinane w koronki.. Dające wrażenie prostoty idealnej i luksusu.
Do listy marzeń, a raczej życzeń(planów?) dopisuję znalezienie okazji, która byłaby odpowiednia do założenia jednej z takich sukni! (Prawdę mówiąc mogłaby nawet 'tylko' wisieć u mnie na ścianie jako obiekt westchnień).















Wiecie co mnie zadziwia? Każdego roku z utęsknieniem czekam na trochę słońca, żeby się poopalać i nabrać tzw. 'zdrowego' koloru skóry. W ogóle mam wrażenie, że korzystniej wyglądam opalona niż blada. Ale jak patrzę na te idealnie porcelanowe twarzyczki modelek z podkreślonymi lekko policzkami to coś się we mnie łamie;p
Eh. ale mimo wszystko nie pasuje mi chyba taka totalnie blada cera. A szkoda. Bo wygląda szlachetnie.
Poza tym mówcie co chcecie, ale niektóre z nich mają naprawdę genialne figury;p

Czym mnie ujął...

Muszę się przyznać już na początku. Nie jestem jakąś wielką pasjonatką fotografii, co nie zmienia faktu, że lubię usiąść w spokoju i zwyczajnie pooglądać zdjęcia. Nie znam się na tym, w dużej mierze oceniam pod wpływem emocji, skojrzeń - tzw. pierwszego wrażenia.
Co wiem napewno - zdecydowanie nie pałam miłością do nowoczesnych scenografii i kosmicznych stylizacji.

Ujął mnie: Eugenio Recuenco.
Nie będę ani trochę oryginalna - Recuenco oczarował mnie słynną już baśniową sesją. Przeglądając resztę jego portfolio uderzyła mnie magia bijąca z każdego zdjęcia. Sceneria, kolory, kadr. Niedopowiedzenia. Zdjęcia totalnie wyrwane z codzienności, teatralne, przerysowane.

#1 na udany początek

Podobno najtrudniej jest zacząć, więc miejmy to już za sobą!



Obiecać tego oczywiście nie mogę, ale lubię bardzo to zdjęcie (no dobrze, przede wszystkim lubię krówki;p) i jego obecność tutaj można wytłumaczyć tylko związkiem z nazwą bloga ;)
życzcie mi ... wytrwałości?